Vanochtend zijn we niet al te vroeg opgestaan, lekker alles op ons gemak gedaan. We moeten pas om een uur of één richting het vliegveld dus….alle tijd! We moesten nog wat dingetjes kopen en ook nog even ontbijten. Bij het Luxor was het zo druk bij Starbucks, we hadden geen zin om hier in de rij te gaan staan. We zijn richting de Walmart gereden. Hier eerst even koffie gedronken en wat gegeten en toen nog even rond lopen snuffelen. Nog wat dingetjes gekocht natuurlijk, je gaat hier nooit met lege handen weg!

We hadden in het Luxor allebei een kleine tas met onze spullen meegenomen en die moesten we nog even bij de andere spullen proppen. Op de parkeerplaats een beetje achteraan gaan staan en daar even de spullen her-ingepakt. We konden alles kwijt doordat we een super grote tas erbij hadden gekocht. Mijn koffer zat vol met de skull dus dat moest wel. Maar, weer gelukt!

Het liep al tegen enen dus we zijn toen maar richting het vliegveld gegaan. Eerst naar Alamo om de auto in te leveren. Dit ging weer zonder problemen, ze scannen de sticker op de voorruit, kijken even binnenin op de teller en klaar is Kees!! Vervolgens met de shuttle naar Terminal 2 en ja, dat was een beetje jammer, haast geen winkels, is heel klein. De vorige keer vertrokken we vanaf Terminal 1 en dat was veel groter. Veel winkels en ook veel gokkasten, restaurantjes enzo. Je had hier echt het idee dat je op het vliegveld van Las Vegas was. In terminal 2 daarentegen niet, was erg op de Engelsen gericht.

We vertrokken keurig op tijd en de vlucht is heel goed gegaan. Verzorging onderweg was ook goed alhoewel het eten natuurlijk nooit echt bijzonder is. We hebben nog wel een beetje geslapen want allebei misten we ineens een aantal uren. Om 10.20 uur landen we op London Gatwick. Op de heenweg hadden we ook gevraagd of we ergens konden roken maar dat mocht helemaal nergens. Nu bij het inchecken voor de vlucht naar Amsterdan vroegen we het weer en toen kregen we te horen dat we naar buiten konden. Dat was geen enkel probleem, we moesten toch nog door de douane. Natuurlijk gelijk gedaan, dat was wel een stuk beter. Ruim vier uur wachten zonder sigaretje valt niet mee hoor als roker zijnde!!

Ook hier vertrekken we weer op tijd en voor we het weten zijn we weer op Schiphol. Je stijgt op en je krijgt heel snel een kop koffie en dan wordt de landing al weer ingezet. De taxi was er na enige minuten en geen file onderweg dus ook snel thuis. Dat ziet er dan toch altijd even vreemd uit. Maar, eerst even heerlijk geknuffeld met onze kattenkinderen, die waren erg blij dat we er weer waren. Paul en Hennie, die voor ze gezorgd hebben, onwijs bedankt nogmaals! Ze zien er geweldig uit en Paul heeft zelfs het huis toonbaar gemaakt, dat was helemaal niet nodig maar wel geweldig lief…..!!

Alhoewel we moe waren, hebben we het lang uitgesteld om naar bed te gaan. Ben de koffers leeg gaan trekken, wasmanden lekker gevuld en spullen verder weggeruimd. Om een uur of één pas naar bed gegaan en dat was goed want we voelen ons heel goed vandaag. Kan nog veranderen natuurlijk maar dan gaan we vanavond wel wat eerder naar bed. We zien het wel.

We kunnen terugkijken op een geweldige vakantie! We hebben volop genoten van de prachtige natuur, Amerika is zo veelzijdig en mooi, je kunt hier naar toe blijven gaan, er is zoveel te zien! Het eerste jaar hebben we veel Nationale Parken bezocht maar we hebben nu gezien dat je de Staatsparken zeker niet over moet slaan. We werden diverse malen aangenaam verrast door de schoonheid van bepaalde parken. Ook moet je de sites van Amerika-gangers in de gaten houden want sommige plekken staan helemaal niet aangegeven. Een voorbeeld hiervan is Coal Mine Canyon waarop wij door Bianca werden geattendeerd waarvoor nogmaals dank. Dit was zo verbluffend mooi maar werd totaal niet aangegeven.

We vonden het ook erg leuk om de berichten (bijna) iedere dag te plaatsen en te merken dat die ook gelezen werden. De reacties waren erg leuk, iedereen heel erg bedankt daarvoor! We hopen dat jullie allemaal een beetje hebben meegenoten!
          

  Bekijk hier de foto’s

Hoofdmenu
   

Luxor Hotel is een hotel en casino in Las Vegas (Nevada, Verenigde Staten). Het hotel is gelocaliseerd op de Las Vegas Boulevard, beter bekend als The Strip. Het is eigendom van de MGM Mirage Group en geopend op 15 oktober 1993. Het thema van het Hotel is het oude Egypte en het is genoemd naar de Egyptische stad Luxor. Deze stad is bekend om zijn tempels en ligt vlakbij de Vallei der Koningen. Hier is echter geen Piramide te vinden.

Het gebouw is een mooi voorbeeld van Postmodernistische architectuur. Het is een glazen kopie van de Piramide van Cheops. Het gebouw is wel kleiner dan zijn Egyptische voorbeeld. De hal van het hotel heeft een volume van 820.000 kubieke meter en is daarmee de grootste hal ter wereld. Aan de voorzijde van het hotel staat een sphinx. Het hotel is met een monorail verbonden met de beide naastgelegen casino’s: Mandalay Bay en Excalibur. Het hotel heeft 4407 kamers en heeft als speciale attractie een IMAX theater. Verder is de graftombe van Toetanchamon nagebouwd.

Op het dak staat een zoeklicht dat vanuit een vliegtuig boven Los Angeles al gezien kan worden. Het licht trekt honderden motten, en hierdoor lijkt het vaak alsof het sneeuwt boven het hotel.
   

Het zit er bijna op, morgen vertrekken wij weer naar Nederland maar we kunnen gelukkig terug kijken op een heerlijke vakantie. Dit jaar zijn wij erg veel in de natuur geweest en hebben ontdekt wat stilte is, echte stilte… Overal hoor je normaal toch de geluiden van airco’s, hoe klein het plaatsje ook is, maar wij zijn op veel plaatsen geweest waar ook die geluiden niet te horen waren, eigenlijk helemaal geen geluid (soms zelfs geen vogels of iets dergelijks). Terug in Las Vegas konden wij de stilte al snel weer vergeten, maar de herinnering aan die ongelooflijke stilte blijft.

Als laatste nog even een paar feitjes:
Monique heeft bijna alle verslagen geschreven en ik ben verantwoordelijk voor de foto’s. Alle geplaatste foto’s heb ik gemaakt met een Olympus 1010 digitale camera. Ik heb ook nog foto’s gemaakt met de Sony A100 en natuurlijk heeft Monique ook nog de nodige foto’s gemaakt. Alle foto’s op dit weblog zijn naar een klein bestand terug gebracht waardoor de kwaliteit hier en daar wat minder zal zijn. Op het weblog van Monique zal de uiteindelijke serie foto’s komen (gemaakt door Monique). Wij staan zelf erg weinig op de foto, wij komen voor het land en maken daar foto’s van. Waarom zouden wij elkaar fotograferen, als je elkaar toch al iedere dag ziet…  Ik had het idee dat de Japanners nummer één waren op het gebied van het vastleggen van familie of bekenden op de foto maar Amerikanen kunnen er ook wat van (onze grootste ergernis dit jaar).

Wij hebben bij heel veel verschillende restaurants gegeten, heel veel steaks, baked patato’s, salades en soepjes hebben wij voorbij zien komen. Maar wij zijn het er eigenlijk over eens dat de echte hamburgers die wij in een paar zaken van de bbq hadden het lekkers waren.  De hamburger in bijv. Swinging Steaks was heerlijk en de hele sfeer in die zaak was perfect. Maar ook de hamburger die wij bij het vreemde zaakje in Canyonlands (Needles Outpost) hebben gegeten smaakte ons heel erg goed.

De hotels/motels waar wij dit jaar overnacht hebben waren zeer uiteenlopend, van het Luxor in Las Vegas tot een simpele cabin.  De Kiva waar wij één nacht geslapen hebben was onze favoriet. Maar alle hotels/motels waren schoon en meestal hadden wij gratis draadloos internet, behalve in het Luxor daar moesten wij betalen voor internet, zo jammer…

Wat het mooiste was wat wij dit jaar gezien hebben kan ik moeilijk zeggen, eigenlijk was alles verschrikkelijk mooi. Maar soms kom je ergens waar je niet veel verwacht en dan valt je "bek" open…

De huurauto (Dodge Journey) was een heerlijke auto om mee rond te rijden, helaas geen 4×4 maar dat was onze eigen fout. De Dodge heeft heel wat stoffige wegen gezien en op veel vreemde wegen gereden. Maar we hebben geen problemen gehad en de auto heeft zich er goed doorheen geslagen.

Soms horen wij wel eens zeggen dat Amerikanen stug en gemaakt zijn, wij hebben dit nog niet kunnen ervaren gelukkig. Over het algemeen zijn wij mensen tegen gekomen die belangstellend waren en in voor een praatje. Onze indruk over Amerikanen is, dat het vriendelijke mensen zijn.

Wij kunnen deze vakantie in ieder geval met een heel tevreden gevoel afsluiten en een ieder aanraden om deze door ons bezochte plaatsen zeker een keer te gaan bezoeken. Natuurlijk willen wij iedereen bedanken voor het lezen van onze verslagen en het plaatsen van de reacties. Ook de tips die wij van een aantal mensen gehad hebben kwamen heel goed van pas. Het was de eerste keer dat de laptop mee ging naar de USA, maar wat mij betreft gaat dat meer gebeuren. Het uiteindelijke reisverslag zal op het weblog van Monique komen te staan, dus blijf dat in de gaten houden.

Willem

      
  Overnachting in het Luxor, Las Vegas NV 
 

      
  Nog een paar laatste foto’s van Las Vegas

 
   
  Bekijk hier de foto’s van de autoshow in Imperial Palace.

 

Hoofdmenu
   

De Hoover Dam is een betonnen boogdam in de Colorado River ter hoogte van de Black Canyon (op de grens tussen de Amerikaanse staten Arizona en Nevada). De dam – die 48 kilometer ten zuidoosten van Las Vegas ligt – is vernoemd naar Herbert Hoover die een sleutelrol speelde bij de bouw van de dam, eerst als Secretary of Commerce (Minister van Handel) en later als president van de Verenigde Staten. Hoover Dam werd gebouwd door Six Companies Incorporated, onder leiding van Frank Crowe. De bouw begon in 1930 en werd in 1936 afgerond, ruim twee jaar voor de geplande datum. De dam wordt uitgebaat door de Bureau of Reclamation van het U.S. Department of the Interior (het Ministerie van Binnenlandse Zaken).

Het reservoir dat achter de dam ontstaan is, heet Lake Mead en is vernoemd naar Elwood Mead die het toezicht had bij de aanleg van de dam.
   

Vanmorgen niet extreem vroeg opgestaan en na een lekkere kop koffie vertrokken. We hebben eerst een big breakfast gegeten bij de Mac en zijn daarna richting de Hoover Dam gereden. We hebben de Dam in 2005 bezocht maar waren erg benieuwd hoe ver ze met de brug waren. In tegenstelling tot de Glen Canyon Dam, waar ze eerst de brug hebben aangelegd, doen ze het hier nu pas. De weg naar de brug toe is al bijna gereed en de boog over de canyon ook maar de weg over de canyon is er nog niet. Het is een heel imposant bouwwerk. Je kan alleen maar bewondering hebben voor de architect en de mensen die zoiets kunnen aanleggen.

We rijden via Boulder City op ons gemak richting Las Vergas. Bij de Walmart in Las Vegas nog wat dingen gekocht en toen we een Iced Coffee zaten te drinken hier hoorden we ineens een hele harde donderslag. Toen we naar buiten keken, zagen we dat het echt keihard regende. We dachten….mooi, spoelt de auto een beetje schoon. Maar dat was ijdele hoop, leek nog wel smeriger! Op weg naar het Luxor zagen we een wasstraat en we hebben de auto hier toch maar even doorheen gereden en ook een klein beetje de stofzuiger erdoor. Zag er iets beter uit zo, de rest mogen zij doen. Je kan goed zien dat we dit keer een paar keer dirt roads hebben gereden, overal zat stof en rood zand tussen en onder!

Bij het Luxor aangekomen, stond er weer een aardige rij mensen die allemaal moesten inchecken maar het ging gelukkig best snel. We hebben dit keer een kamer beneden, helemaal goed. Spullen op de kamer gezet, even wat gedronken en toen een beetje rond gaan kijken in het Luxor. Natuurlijk ook een beetje gegokt en Willem had zowaar geluk! Leuk prijsje en ik hield er een gave tas met bijpassende portemonnee aan over!

We hebben niet echt plannen gemaakt voor de laatste dagen, we zien wel wat we morgen gaan doen. Er is hier zoveel te zien en te doen, we zullen ons in ieder geval niet vervelen! Het is overigens na de stilte waarvan we de afgelopen tijd meermalen hebben genoten, wel ineens weer een hele drukte. Veel mensen en dan die geluiden van al die gokkasten! Maar we blijven het leuk vinden hier, het is zo’n aparte wereld!

      
  Overnachting in het Luxor, Las Vegas NV 
 
   
   
  Vandaag niet veel foto’s gemaakt,
maar wat ik gemaakt heb is hier te bekijken.

 

Hoofdmenu
   

    

   
         
Cathedral Gorge State Park 
 
   
   

Cathedral Gorge State Park ligt vlakbij Panaca in Nevada. Het park is ca. 7 km2 groot, ligt 1500 m boven de zeespiegel en is sinds 1935 een staatspark. Je vind hier mooie kleiformaties die door de elementen gevormd zijn. Er zijn zelfs slotcanyons te vinden waar je heel goed door heen kunt lopen. Deze canyons zijn ooit als kleedkamers gebruikt door acteurs en actrices toen er een voorstelling van Shakespeare werd opgevoerd.

De Desert National Wildlife Range (NWR) is een beschermd natuurgebied beheerd door U.S. Fish and Wildlife Service en ligt ten noorden van Las Vegas. De Desert NWR is in 1936 opgericht en beslaat ca. 6.500 km2 van de Mojave Desert in het zuidelijke deel van Nevada. De Range is onderdeel van een groter complex wat bestaat uit het Ash Meadows NWR, Moapa Valley NWR, Pahranagat NWR en het Amargosa Pupfish Station. Het belangrijkste doel is het houden van de Desert Bighorn Sheeps. Men is actief bezig om door middel van het ontwikkelen van nieuwe waterbronnen en handhaving en verbetering van bestaande bronnen, hun leefomgeving te verbeteren.
   

We zitten op één keer languit vallen van Cathedral Gorge State Park en zijn hier dus al heel vroeg. We bekijken eerst Miller Point, een deel wat apart ligt. Dit is al heel erg mooi en weer een totaal ander landschap dan we tot nu toe gezien hebben. Je kan met een trap een heel eind afdalen en je kunt er ook een hele hike maken tussen de prachtige kleiformaties door. We zijn wel een heel eind naar beneden afgedaald en konden toen prachtige foto’s maken.

We rijden door naar de officiële ingang van het State Park en bij het Visitor Center even een plattegrond opgepikt en de toegang betaald. Daarna reden we de scenic road op en al heel snel zagen we een bordje staan waarop stond "Moon Caves" met een camera erbij. Stoppen natuurlijk en even kijken wat dat was. Nou, we vonden toen een heel stel slotcanyons waar we heerlijk doorheen hebben lopen struinen. Echt onwijs gaaf! Het is wonderlijk om te zien hoe dit alles gevormd is, je ziet gladde wanden, gaten, spleten, hoodoos die in de lucht lijken te hangen…..in één woord whauw!! Henriëtte, het is zeker de moeite waard om dit park te bezoeken. Jullie zullen er zeker ook heel erg van genieten, wij in ieder geval wel!

We hebben op diverse plaatsen de canyons bekeken, ook bij de "Cathedral Caves". Soms kon je er amper doorheen maar toch gedaan. We waren hier bijna niet weg te slaan maar op een gegeven moment kon je nergens meer heen en zijn we toch maar vertrokken. Het was overigens zo’n 31 graden maar tussen de canyons was het een stuk koeler wat erg aangenaam was.

We rijden vervolgens verder richting Caliente, een oud spoorwegstadje. Hier was niet veel aan, een heel mooi station maar verder niet echt leuke oude gebouwen zoals in Pioche. Bij het Shady Motel probeerde Willem of hij een internet verbinding tot stand kon brengen en…..dat lukte. Bericht van gister hadden we wel gemaakt dus we hebben het hier even geplaatst en gelijk even de reacties bekeken (waar we erg blij mee zijn trouwens, leuk om te lezen dat mensen dingen herkennen en de verhalen en foto’s leuk en mooi vinden!).
   

Net na de middag begon het en beetje te regenen, niet echt hard maar wel hele grote druppels en we zagen ook flitsen en hoorden wat gerommel. We kregen lichtsignalen van een auto die ons tegemoet kwam en even later zagen we waarom. Aan beide zijden van de weg was een berm brand. De bliksem was hier ingeslagen hoorden we later van één van de anderen die er bij was.We hebben geprobeerd om 911 te bellen maar hadden allebei geen bereik.We waren er een stukje voorbij gestopt maar zijn omgedraaid om nog even te kijken. Er stonden ondertussen al vier andere auto’s en een paar mannen liepen richting de brand en gingen blussen door er zand op te gooien wat hier genoeg lag. Een andere man belde 911 dus brandweer zou ook worden gewaarschuwd.Ze waren op een gegeven moment met zo’n man of zes, zeven (waaronder ook Willem, ja…ook ineens bij de vrijwillige brandweer!) aan het blussen en ze konden na enige tijd zeggen:"Vuur meester!". Helemaal geweldig, hele mooie actie van al deze mensen en met een heel goed resultaat! Het is hier allemaal zo droog dat het in no time een enorme brand had kunnen worden.

Maar, weer verder. We hadden besloten vandaag door te rijden naar Boulder City. We komen langs het Pahranagat National Wildlife Refuge en zien een weg die er doorheen loopt en gaan deze op. We kunnen deze weg niet echt ver rijden want op een gegeven moment is de weg afgesloten met een hek waarop staat "Road closed due to Nesting Birds". Géén Bighorn Sheeps gezien natuurlijk, dan moet je denk ik veel dieper het terrein ingaan maar we zagen geen wegen lopen waar we in mochten rijden.

We gaan dus maar verder richting Boulder City. De weg is redelijk saai, je ziet eindeloze stukken weg voor je en aan beide kanten is niet echt veel te zien. Alleen een vrij dreigende lucht boven de bergen aan de rechterzijde van de weg. Aangekomen bij Las Vegas begon het weer aardig te regenen, de temperatuur zakte weer ineens van bijna 43 graden naar bijna 28 graden, blijf dat bizar vinden!

Aangekomen in Boulder City vinden we heel snel het hotel wat we zochten, het El Rancho Boulder Motel. In 2005 hebben we hier ook geslapen en het is een heel goed motel met ruime, schone kamers. Er was er gelukkig nog één vrij beneden. We wilden hier namelijk alles uit de auto sleuren en her-inpakken. In Las Vegas willen we de koffers in de auto laten en gewoon een weekendtas mee naar de kamer nemen. Je moet daar vaak zulke einden lopen in die grote hotels. Maar eerst even eten! Lekker gegeten bij Evans Old Town Grille, deze zaak hebben we ook in 2005 gevonden en toen was het ook goed.

Terug in hotel met de koffers aan de slag en zowaar, weer alles erin gekregen. We hebben wel een extra tas gekocht voor de kleding want de skull moest in mijn koffer en toen kon er niet echt veel meer bij. Hoop dat alles goed gaat bij de douane, zit toch in een koffer dus wat kan het voor een kwaad! Toen nog even dit bericht gemaakt, lekker gedoucht en…….oh heerlijk toch, slapen!
       

    
  Overnachting in het El Rancho Boulder Motel in Boulder City, Nevada  
 
     Bekijk hier de foto’s

   
   

Hoofdmenu
   

Ongeveer 180 miljoen jaar geleden was een groot deel van het gebied dat nu de staat Utah is, bedolven onder een dikke laag zand. Door het enorme gewicht werden de onderste lagen samengedrukt; de rotslagen die hierdoor werden gevormd worden nu Navajo Sandstone genoemd. Navajo Sandstone is heel licht van kleur, je ziet vooral witte en oranje tinten. Water, vorst en wind hebben in de rotslagen talrijke canyons uitgeslepen; een van die canyons is nu bekend als Snow Canyon State Park. Tot twee keer toe is, nadat in de nabije omgeving een uitbarsting plaatsvond, lava door deze canyon gestroomd; de eerste keer is 2,5 miljoen jaar geleden, de tweede keer gebeurde dat – in geologisch opzicht nog zeer recent – ongeveer 10.000 jaar geleden. Je treft in het park dan ook op diverse plaatsen hele donkere basaltlagen aan. Dankzij de prachtige combinatie van de verschillend gekleurde rotslagen is Snow Canyon een heel fotogeniek park. De naam van het park heeft niet, zoals soms wordt gedacht, met sneeuw te maken. Het park is vernoemd naar de 19e eeuwse pioniers Lorenzo en Erastus Snow.

Na een paar koppen koffie en wat boodschappen bij de Walmart, vertrekken we richting Quail Creek State Park. We rijden hier door heen om naar The Red Cliffs Recreation Area te gaan. In Quail Creek State Park is een heel groot meer en we zien al diverse boten op het water en er komen steeds meer pick-ups met boten aan. Even staan kijken hoe ze die te water laten, ze rijden achteruit de aanhanger met boot het water in en klaar is kees!

We gaan verder richting Leeds en moeten dan onder twee hele smalle bruggetjes door en zijn vlak daarna in Red Cliffs Recreation Area. Een klein park met veel picknick plaatsen. Het was hier uitgestorven en doodstil, heerlijk! Het was alleen al weer ca. 42 graden dus erg warm. We hebben hier heel veel chipmunks gezien, zijn toch van die grappige beestjes! Dit was ook weer de moeite waard, erg mooie rotsformaties en die kleur is echt geweldig. Dat rood is zo mooi en vooral als de lucht strakblauw is.

We gaan nu richting St. George om naar Snow Canyon State Park te gaan. We rijden door prachtige nieuwbouwwijken van St. George. Allemaal wat luxere wijken met aparte ingangen en ommuurd met stenen muurtjes. En dan sta je ineens voor het Snow Canyon State Park. Ook hier komen we bijna niemand tegen. Er is hier aardig wat lava doorheen gestroomd maar daardoor heb je wel een enorme variëteit aan kleuren, je ziet rood, zwart, geel, wit en dan allerlei kleuren groen van de planten die hier groeien. We zien ook een soort zandduinen en toen we hierin liepen, branden we onze voeten haast. Ook het asfalt was gloeiend heet, daar kon je met gemak een eitje op bakken! Ook hier weer chipmunks en ook nog een soort kwartels, zelfs één met jongen. Heel leuk om te zien, ze renden allemaal met een rot vaart achter mama aan toen wij er aan kwamen.

We vervolgen onze weg, geen hotel geboekt voor vanavond, dus we moeten zoeken. Veyo, Enterprise, Panaca…..allemaal kleine plaatsjes zonder hotel. We besloten door te rijden naar Pioche in Nevada. Op internet hadden we hier wel een leuk hotel gezien. Het Overland Hotel & Saloon. Ze hadden nog plek en we kregen een kamer, nou eigenlijk twee, met drie grote bedden. Zag er erg leuk uit allemaal. In de Saloon zag het er ook gaaf uit. Trouwens heel Pioche was wel grappig, veel oude pandjes, antiekzaakjes. Als je daar naar binnenkeek kreeg je een beetje een Winkel van Sinkel idee. Ook veel vervallen, dichtgetimmerde gebouwen, zoals ook een theater en een bioscoop.

’s Avonds bij het Silver Café aan de overkant overheerlijke hamburgers gegeten. Veel andere keus hadden we niet maar dat was niet erg, smaakte heel goed. Geen internet verbinding hier dus bericht wel alvast gemaakt maar wordt met vertraging geplaatst!.

NB dit bericht is uiteindelijk onderweg bij het Shady Motel in Caliente geplaatst.

    
  Overnachting in het Overland Hotel & Saloon in Pioche, Nevada  
 
   
   
  Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu
   

Het Nationaal park Zion is een natuurreservaat in de Verenigde Staten. Het werd in 1909 een National Monument, en in 1919 een National Park, in 1937 werd het park uitgebreid met Kolob. De naam Zion is afkomstig van de mormonen, een religie (vooral in Utah gevestigd) vergelijkbaar met de volgelingen van Jehova. ‘Zion’ is mormoons voor een plek van rust en veiligheid. Deze naam kreeg het van mormoonse pioniers in 1860. Ook de naam Kolob komt van die religie, het betekent: een plek dichtbij God. 2000 jaar geleden leefden hier ook Anasazi tot ongeveer 800 jaar geleden. Toen leefden hier de Paiutes tot de mormoonse pioniers hier aankwamen.

Het park heeft 800 soorten planten, 75 soorten zoogdieren, 271 vogels, 32 reptielen en amfibieën en 8 soorten vis, voorbeelden hiervan zijn herten, hagedissen en bedreigde diersoorten zoals de Peregrine Valk, de Mexicaanse Spotuil, de Southwest Willow Flycatcher en de Slak van Zion, nergens anders op de wereld te vinden.

Enkele natuurlijke verschijnselen in het park zijn Zion Narrows, Emerald Pools, Hidden Canyon, Angels Landing, The Great White Throne, Checkerboard Mesa, The Three Patriarchs en Kolob Arch.
   

Vandaag vertrokken we weer bijtijds en gingen richting Kanab. We passeerden eerst de Glen Canyon Dam en reden toen nog een eindje langs Lake Powell. De weg boog toen af en na ongeveer een half uur waren we weer in Utah en was het ineens een uur later. De weg voert ons door het Grand Staircase Escalante National Monument. De rode bergkammen steken prachtig af tegen de bijna strakblauwe lucht!

Na Kanab, een leuk westernstadje, rijden we door richting Mount Carmel Jct. We hadden deze weg gekozen om naar het Coral Pink Sand Dunes State Park te gaan, maar we lazen gister dat dit overdag niet echt bijzonder is om te bekijken. De zandduinen zijn op zijn mooist bij zonsondergang maar daar konden we niet op wachten. We reden dus door richting Springdale. We wisten dat deze weg een stuk door Zion National Park ging maar hadden ons niet gerealiseerd dat we dan toegang moesten betalen. Nou….dat was dus wel zo. En toen besloten we om Zion dan ook maar te bezoeken. Het is tenslotte een prachtig park.

We waren binnengekomen bij de East Entrance en moesten door de Mount Carmel tunnel. We stonden hier in de file!! Maar uiteindelijk bereiken we het Visitor Center waar we de auto parkeren en de Shuttle Bus pakken. We gaan eerst een paar stops voorbij, die pakken we wel op de terugweg, en stappen uit bij de Zion Lodge. We eten hier even een broodje hamburger want we hadden honger. Daarna pakken we weer de Shuttle Bus en rijden eerst door naar het eind, de Temple of Sinawava. Hier naar de rivier gelopen en even afgekoeld. De temperatuur was ondertussen gestegen naar 40 graden en het was hier gewoon aangenaam koel! Bij Weeping Rock weer uitgestapt en hier zijn we naar toe gelopen. Heel wonderlijk, water wat al duizenden jaren in de berg heeft gezeten, komt er hier in fijne straaltjes uit.

Bij The Grotto stappen we ook uit en maken wat foto’s van ‘The Great White Throne’, een bijna witte berg die tussen de roodgekleurde The Organ en Angels Landing instaat. Hier in Zion staan trouwens de hoogste zandstenen bergen ter wereld. Het was ondertussen al behoorlijk laat en we besloten om het voor gezien te houden. In 2005 hadden we dit park al uitvoerig bekeken tenslotte. Terug naar het Visitor Center, auto gepakt en op weg naar Hurricane. We komen eerst door Springdale. We hebben hier in 2005 overnacht, het hotel herkenden we direct. Vlak hierna was een veldje waar toen een paar Longhorns stonden maar die waren weg. Er stonden nu een paar herten.

En toen kwamen we ook weer door Virgin waar we in het begin van onze rondreis de Kolob Terrace Road hebben gepakt. Bij de Trading Post Fort Zion hadden we toen een hele mooie skull gezien, we hebben toen enorm staan twijfelen of we hem wel of niet zouden kopen. Toen niet gedaan maar nu wel, we zien wel hoe we hem thuis krijgen! Zal waarschijnlijk als aparte bagage mee moeten en dat levert op Schiphol wachttijd op maar ja….je moet er wat voor over hebben toch.

Om acht uur zijn we pas bij het hotel, snel spullen op de kamer gezet, even opfrissen en toen op zoek naar een restaurant. Bij de receptie had ze ons een restaurant aangeraden wat 6 mi verderop lag. Daar aangekomen bleek het hartstikke dicht te zijn. Via de tomtom hadden we er nog één gevonden maar ook die was dicht. Toen maar terug naar Hurricane (waarvan door de receptioniste werd gezegd dat hier niets zat!) en hier vonden we Ted & Allen’s Sport Grill en hebben hier nog kunnen eten. Terug op de kamer weblog bijgewerkt, douchen en duiken!

    
  Overnachting in Comfort Inn, Hurricane UT 
 
   
   
  Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu
   

Antelope Canyon bestaat uit twee kleine canyons, genaamd Lower Antelope Canyon en Upper Antelope Canyon. Het gaat hier om zogenaamde slot canyons. Dit zijn smalle kloven die door water of modder zijn uitgesleten. De Antelope Canyons liggen in een Navajoreservaat in de buurt van het dorp Page in Arizona, vlakbij Lake Powell.

De Upper Antelope Canyon is zo’n 400 meter lang en 44,3 meter diep. Hier zijn bijzondere lichteffecten te zien, doordat op een aantal plaatsen de zonestralen door smalle openingen naar binnen schijnen.Lower Antelope Canyon ligt een paar kilometer verderop. Deze canyon is veel smaller en moeilijker te bereiken.

De canyon is ontstaan door erosie. Doordat er tijdens de Moessonseizoenen modderstromen ontstaan werd de doorgang uitgesleten. Daarnaast heeft de wind haar werk gedaan. De zachte steensoorten werden hierdoor afgesleten en de hardere soorten gepolijst.
   

Vandaag niet zo vroeg op als al de andere dagen maar dat is niet zo erg want we zitten op één keer languit vallen van Antelope Canyon Tours van Roger en Carolene Ekis. Vanuit het hotel lopen we er naar toe. We hadden vanuit Nederland al gereserveerd dus alleen nog even betalen. Vlak voor vertrek beginnen ze met het indelen van de wagens. Je zit met 14 personen in een open wagen. Het eerste stuk is gewoon over de geasfalteerde wegen (89 en 98) maar dan wordt het echt leuk. De weg naar de Canyon toe is een zanderige dirt road. En scheuren dat ze doen!! In zo’n 10 minuten ben je er.

Als je bij de slot canyon aankomt, zie je alleen een enorme spleet tussen de bergen en het is bijna onbegrijpelijk dat daar zoveel moois achter zit. Je moet als groep bij elkaar blijven en met de gids meegaan. Ze vertelde veel over alle verschillende ruimtes waar je in kwam. En ze heeft ook met mijn camera een paar prachtige foto’s voor me gemaakt. Zij weten precies hoe je de mooiste plaatjes krijgt dus vond ik helemaal niet erg, integendeel!! Aan het eind van de canyon kregen we te horen dat we nu op eigen gelegenheid terug mochten lopen door de canyon naar de wagens. Nog heel veel mooie foto’s kunnen maken ondanks dat het best druk was met mensen.

We waren allebei heel blij dat we dit gedaan hadden ondanks dat het best een toeristisch iets is. Er vertrekken wagens vol mensen naar deze canyon toe. Je moet foto’s maken over de hoofden van anderen maar dat is ons erg meegevallen. Je kan dan toch nog hele mooie plaatjes maken. De lichtval was op dit tijdstip heel erg mooi. In één van de ruimtes gooide ze zand omhoog en dan zag je dat heel mooi naar beneden dwarrelen in een lichtstraal. Een tip die we kregen was dat je moest zorgen dat je zelf in de schaduw stond en dan omhoog fotograferen zonder flits en zonder dat je de lucht zag. Je krijgt dan de mooiste kleuren. En dat klopte inderdaad.

We hebben alleen de Upper Antelope Canyon bekeken maar dat was al zo indrukwekkend dat we niet ook nog naar de Lower zijn gegaan. Die bewaren we wel voor een andere keer. Terug in Page zijn we eerst wat gaan eten en hebben toen de auto gepakt en zijn richting Lake Powell gereden. Maar op een enkel View Point na, kun je daar hier vandaan niet echt bijkomen. Alleen naar haventjes toe maar dan moest je fee gaan betalen. We zijn toen nog een stukje de Colorado River afgereden en kwamen hier een Scenic View tegen. We moesten een stuk naar beneden lopen en met ruim 38 graden valt dat niet mee, maar we hadden hier een schitterend uitzicht op de Glen Canyon Dam en de Colorado River. De klim naar boven was natuurlijk nog minder, eerst weer een halve liter water wegslurpen! Je krijgt er zo’n dorst van…..

Ja Jaap, het is hier wel heel heet maar ik kan daar echt heel goed tegen. De enige keer dat je er last van hebt is als je ergens naar toe moet klimmen en dat doen we dus niet al te vaak! En je moet zorgen dat je genoeg water drinkt, er zijn door ons allebei al heel wat liters leeggedronken!

‘s Avonds zijn we weer bij de Dam Bar & Grille gaan eten. Het was weer erg lekker al ging het niet helemaal goed. Salade vergeten te geven en mij gaf ze het verkeerde vlees. Maar werd snel gecorrigeerd en het smaakte goed. Het is nog steeds erg heet, beetje extreem vandaag (op Las Vegas na dan). Vandaag overdag was de hoogste temperatuur die we gezien hebben 103°F (= 39,4°C) en vanavond was het nog steeds 91°F (= 32,7°C) en ook de luchtvochtigheid is hier wat hoger dus…..lekker zweten. Weer even douchen en dan lekker slapen in een koele kamer!

      
  Overnachting in Rodeway Inn, Page AZ 
 
   
   
  Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu
   

De Glen Canyon Dam is een stuwdam van de rivier de Colorado bij Page in Arizona in de Verenigde Staten. Het doel van de dam is het verstrekken van water opslag voor de zuidwestelijke Verenigde Staten en om elektriciteit op te wekken voor de in de regio’s groeiende bevolking. Er ontstond een groot stuwmeer, het Powellmeer. De Glen Canyon Dam is 216 m hoog, 475 m lang en 91 breed. Het bestaat uit acht 155500 pk (116.000 kW) Francis turbines. Acht penstocks gaan via de dam over het water naar de turbines. Net stroomafwaarts van de dam is een boog brug, die voert langs de weg US Route 89 Arizona. De Glen Canyon Dam brug is voltooid in 1964. Het is de vierde hoogste brug in de Verenigde Staten. Voordat hij en de Navajo Bridge gebouwd werden was het 192 km rijden naar de andere kant van de canyon.
   

Vanmorgen las Willem in de reactie van Bianca dat het jammer was dat we niet naar de Coal Mine Canyon waren geweest. Na wat op internet en Google Earth te hebben gekeken, besloten we hier alsnog heen te gaan. Na een lekker ontbijt gingen we op pad en reden er met de aanwijzingen op de site van Ontdek Amerika in één keer naar toe. Geweldige site is dat trouwens toch, complimenten!

Nou Bianca, jij bent ook helemaal geweldig dat je ons hier op attent gemaakt hebt, duizend maal dank!! Als je dit niet van iemand hoort of het ergens leest, dan kun je het ook niet vinden. Het staat hier nergens aangegeven. Dit was echt helemaal top, wat een prachtig natuur spektakel was dit weer. We zijn er ook omheen gelopen, niet naar beneden want dat was inderdaad veel te steil! Maar je staat hier te kijken en kan alleen maar zeggen: whauw!!! Die enorme Hoodoos en dan al die kleurnuances erin, ik val in herhalingen maar……geweldig!

We gaan hierna richting Page door de Echo Cliffs. Een mooie weg en we schoten lekker op. Het was nu we uit Navajo Nation waren, nu wel ineens een uur vroeger, heel mooi, weer langer de tijd om van al dat moois te genieten! Vlak voor Page zien we een grote Walmart liggen, en we gaan hier even rondkijken. De laatste dagen totaal geen winkels gezien in Navoja Nation op een kleine supermarkt na en winkelen vinden wij heerlijk hier in Amerika, je ziet toch allemaal andere dingen. Natuurlijk weer het nodige gekocht maar ja, moet kunnen. We rijden verder richting de Glen Canyon Dam want die wilde ik erg graag zien.In 2005 zijn we naar de Hoover Dam geweest en dat vonden we ook geweldig.

De eerste ontploffing, die diende om de canyon breder te maken, was in oktober van het jaar 1956 en dit was de officiële start van de bouw van de dam. In 1959 was de brug over de canyon klaar, die hebben ze eerst gebouwd om de materialen snel aan te kunnen voeren. Om de canyon heen was te tijdrovend, dit was ongeveer 200 miles! Nu konden de bouwmaterialen voor de aanleg van de dam en de te bouwen stad Page, snel worden aangevoerd. Een jaar later, in 1960, is men begonnen met het storten van het beton. We zagen later op de dam zo’n "bucket" staan waarmee ze dat beton storten, daar kon 24 ton in en er zijn er in totaal 400.000 van leeg gestort!!

We hebben hier een toer geboekt en dat echt gaaf. We zijn een stuk over de dam heen gelopen en toen ook met een lift ongeveer 52 etages naar beneden gegaan. We kwamen in een gang waar het 15 graden Celsius was, dat was echt heerlijk na die hitte buiten. We zijn toen ook in de Power Plant wezen kijken. Acht turbines staan hier en zes ervan zijn constant in gebruik. Echt heel interessant om dit te zien en de gids die we hadden, vertelde ook heel veel wat je dan toch een beter beeld geeft.

Na dit bezoek zijn we richting Page gegaan waar we al na 10 minuten waren. Hotel snel gevonden en we zijn hier weer heel tevreden over. Ziet er heel netjes uit en we hebben een heerlijke ruime kamer. Eerst weer de reacties bekeken en de foto’s die we vandaag gemaakt hebben. Toen even naar de supermarkt aan de overkant geweest en we zagen toen ook een leuk restaurant en we besloten om hier te gaan eten. Maar, eerst even opfrissen en alvast een stuk van het verslag gemaakt. We zijn naar het restaurant toegelopen. De naam was Dam Bar en het thema was ook de Glen Canyon Dam. Er hing een enorme foto van de dam en op één muur was de damwand gemaakt. Zag er erg leuk uit en we hebben heerlijk gegeten.

Terug in het hotel bericht afgemaakt, foto’s uitgezocht en weblog weer bijgewerkt. Lekker buiten gezeten voor we gingen slapen. Morgen naar Antelope Canyon, we zijn heel erg benieuwd hoe dat is!
    

  Overnachting in Rodeway Inn, Page AZ 
 
   
   
  Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu
   

   
Monument Valley, bekend uit de western films, kale tafelbergen midden in een eindeloze rode woestijn. Ooit was Monument Valley, wat eigenlijk geen vallei is, een plateau ter hoogte van wat nu de toppen van de buttes zijn. Door erosie van wind en water is het losse zand en de zachtere zandlagen verdwenen en zijn de hardere rotsen blijven staan. De ronde hoge tafelbergen worden buttes genoemd. Tot 1300 n.C hebben de Anasazi in de vallei geleefd. Nu ligt het gebied in het Navajo Indian Reservation. Monument Valley is ook geen National Park of state park maar is eigendom van de Navajo’s.

De buttes zijn zo’n 300 meter hoog en zijn aan de voet breder als de top. State 163 loopt vlak langs het park, vanaf de weg kun je een aantal buttes zien. Bij de kruising kun je links naar Gouldings Lodge, een motel, winkel en benzinepomp. Rechts van state 163, de toegangsweg van het park, kun je indian art kopen in de houten stalletjes langs de weg. Bij het bezoekerscentrum kun je enkele buttens zien. De opvallendste, een met een uitsteeksel aan de linkse en een met een uitsteeksel aan de rechter kant lijkend op een duim, zijn The Mittens. De Left of west mitten staat in Arizona de Right of east mitten staat in Utah.

Vanaf het bezoekerscentrum kun je met je auto een onverharde 17 mile lange rondweg afleggen. De weg voert langs diverse buttes. Je mag onderweg stoppen maar je mag niet te ver van de weg af. Als je een rondleiding boekt met een indiaan volg je dezelfde route maar verlaat je wel de hoofdweg. Op deze manier leer je veel over de Navajo’s en krijg je interessante dingen te zien zoals een zeer hoge natuurlijke boog, rotsschilderingen en een bezoek aan een hogan ( woning van de Navajo ).
   

We rijden vanmorgen al weer vroeg weg uit Mexican Hat en gaan op weg naar Monument Valley. In 2005 zijn we hier ook geweest maar toen hadden we geen tijd om de Valley Drive te doen en zijn we er alleen doorheen gereden, Als je aankomt vanuit Utah heb je het bekende plaatje, de kaarsrechte weg met de silhouetten van de hoge rotsen aan de horizon, een prachtig gezicht! We gaan eerst even bij Gouldings Lodge kijken. Dit is een hotel, Trading Post, General Store en weet ik wat er allemaal bijzit. Er staan hier een paar leuke oude rijtuigen die je mooi kunt fotograferen met de buttes op de achtergrond.

We rijden vervolgens naar het Visitor Center alwaar de Valley Drive begint. Je betaald hier $ 5,00 per persoon om de Drive te mogen rijden. Nou….daar mogen ze het wegdek wel eens een beetje voor opknappen. Een gravel road rijden oké, maar je zat hier (vooral aan het begin) echt te schudden in je wagen! De weg is erg slecht onderhouden en erg stoffig. Als je lenzen hebt, zoals ik, hou dan gerust je zonnebril op!

Maar, je ziet de verschillende buttes wel erg goed vanaf deze weg. We hadden op internet al foto’s geprint van de buttes die je hier ziet, dus ze waren erg goed te herkennen. Aan het begin kom je gelijk de drie bekendste buttes tegen, West Mitten, East Mitten en Merrick Butte. Deze rotsen zijn ongeveer 300 meter hoog. Dan kom je langs Elephant Butte en The Three Sisters. Die vond ik wel erg mooi, het zijn drie spires of pinnacles die dicht op elkaar staan. Dit zijn ooit ook eens buttes geweest maar door erosie slijt een butte langzaan weg en blijft een spire over. Die zal ooit ook eens verdwenen zijn!

De maximum snelhied is 15 mph dus je doet ongeveer 2 à 2,5 uur over de rondrit met alle fotostops meegerekend. We vonden dit mooi maar eigenlijk vonden we allebei de Valley of the Gods mooier (dit is Monument Valley in het klein, nou ja…klein!). We verlaten Monument Valley in Arizona, in Navajo Nation en gaan op weg naar Kayenta waar we een hotel hebben gereserveerd. Het is nog vroeg maar we zien wel wat we hier gaan doen. Aangekomen bij het hotel besloten we toch om te vragen of we nog konden annuleren want we hadden nog tijd genoeg om een eind door te rijden. Dat was geen enkel probleem en we besloten om door te rijden naar Tuba City.

We gooien de route dus een beetje om maar dat moet kunnen! Er zijn in Tuba City niet veel hotels en we pakken dus maar de Quality Inn, de enige in de Main Street. Niks mis mee! Eten vanavond was wel minder, we namen de specialiteit van de dag wat een BBQ iets was en dat klonk goed. Nou, de kip zat bijna geen vlees aan en de rib al helemaal niet! Dat was gewoon een bot met een velletje eromheen. Beetje jammer! Maar….toch weer een mooie dag gehad en morgen gaan we via de Echo Cliffs naar Page.

      
  Overnachting in Quality Inn Navajo Nation, Tuba City AZ 
 
   
   
  Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu
   

Natural Bridges National Monument ligt aan state-95, 40 mile ten westen van Blanding aan state-191. Via state-275 kom je bij het visitor center. Het monument is een van de oudste monumenten in de States en werd in 1908 tot national monument uitgeroepen. In het park liggen drie natuurlijke bruggen die door zijtakken van de colorado rivier gevormd werden. Door het park loopt de 14 km lange Bridge View Drive, deze eenrichtingsweg voert je langs de drie uitkijkpunten vanwaar je de bruggen kunt zien liggen. Als je vanaf de uitkijkpunten de canyon inkijkt kun je pas goed zien wat voor een wirwar de rivier heeft gecreëerd.

De eerste brug is de Sipapu Bridge. Dit is de op één na grootste natuurlijke brug ter wereld ( Rainbow Bridge in Glen Canyon is de grootste ). Vanaf het uitkijkpunt is hij moeilijk te zien. Qua ouderdom is Sipapu Bridge de middelste van de drie. Om de brug beter te kunnen bekijken moet je zeker de 1 km lange wandelroute naar de bodem van de White Canyon volgen. Het is een stevige wandeling 180 meter omlaag. Maar van onderaf zie je pas hoe enorm de brug is. Als je de weg weer vervolgt kom je na 2 km bij een uitkijkpunt, hier zie je Horse Collar Ruin, de resten van een Anasazi pueblo.

De volgende stop is bij Kachina Bridge. Vlak bij de brug zijn rotstekeningen gevonden die Kachina’s uitbeelden (Hopi dansers) aan deze tekeningen dankt de brug zijn naam. Kachina Bridge is de jongste van de drie bruggen. Dat hij jonger is kun je zien aan de robuuste bovenkant waarop de erosie nog niet zo veel grip heeft gehad. Via een pad kom je niet alleen bij de brug maar kun je ook de rotstekeningen bekijken.

3 km verder ligt de derde en naar mijn mening de spectaculairste brug, Owachomo Bridge. Vanaf het uitkijkpunt kun je hem gemakkelijk zien liggen. Het is de oudste van de drie bruggen en door erosie tamelijk smal aan de bovenkant. Via het pad kom je bij de brug waar je via een steile helling eronderdoor kunt lopen. Achter de brug kun je goed zien hoe de rivier steeds diepere kloven uitslijt in de zandsteen.
   

Goosenecks State Park

   

Het loont zeer zeker de moeite om een kleine omweg te maken naar het Goosenecks State Park. Je komt er als je na Mexican Hat links afslaat, state 261. Na een kilometer weer links, state 316. Aan het einde van de weg is een parkeerplaats, hier tref je meestal indianen aan die indian art verkopen. Bij het uitkijkpunt wordt je meteen duidelijk waar de naam van het park vandaan komt. Je ziet hier hoe de rivier een diepe geul in het landschap heeft uitgesleten. De rivier volgt geen rechte lijn maar meandert door het landschap. Op dit punt sta je ongeveer 300 meter onder de rand van de mesa die zich westelijk bevindt. De rivier stroomt nog eens 300 meter lager.

Het landschap van Valley of the Gods lijkt sterk op dat van het veel bekendere Monument Valley, dat zo’n 30 mijl verder naar het zuiden ligt. Ook in Valley of the Gods zie je schitterende rotsen die her en der verspreid staan in een verder leeg, weids woestijnlandschap. Via een 17 mijl lange onverharde weg kan je door de eenzame vallei heenrijden. De toegang is gratis, en er zijn geen bezoekersfaciliteiten. De weg begint vanaf Highway 163, ongeveer 5 mijl ten noorden van het gehucht Mexican Hat in het zuiden van de staat Utah. Na 17 mijl komt de weg uit op Highway 261. Je kan de route ook in omgekeerde richting rijden.
   

Na een ontbijt in het hotel, vertrekken we al vroeg via een prachtige Scenic Byway richting Natural Bridges National Monument. Hier aangekomen gaan we eerst langs het Visitor center voor wat informatie. We horen hier dat alle drie de bruggen te zien zijn als je de scenic loop volgt en dan bij de overlooks die er zijn, een korte wandeling er naar toe maakt. Natuurlijk kun je er ook heel dicht bij komen via diverse trails, maar het is weer hartstikke heet en wij zijn niet van die hikers!

De eerste twee zijn de Sipapu Bridge en Kachina Bridge. Deze zijn goed te zien vanaf de overlooks maar er zit geen lucht onder en dan is het toch niet echt te zien dat het een bridge is. De derde en grootste van de drie, de Owachoma Bridge, zijn we wel naar toe gelopen. Dit was zo’n mooie ‘Natural Bridge”, die moest op de foto met lucht eronder. Nou, dat is gelukt, we hebben hier schitterende foto’s van kunnen maken. De hike er naar toe was zeker de moeite waard!

We pakken nu de weg richting Mexican Hat en worden dan weer verrast. De weg wordt ineens een gravel road, de Moki Dugway. Een goed berijdbare weg, wel veel bochten en een beetje vreemd ineens zo’n stuk! Dit gaat dan ook ineens weer over in een geasfalteerde weg. Even hierna bleek de zijweg te zitten naar de Valley of the Gods, maar die waren we dus gewoon voorbij gereden, lekker bijdehand maar komt goed! We zagen later dat vanaf de kant waar wij vandaan kwamen geen bord stond, alleen vanaf Mexican Hat werd het aangegeven.

We zagen even verderop een bord staan richting Goosenecks State Park. Dit stond eigenlijk voor morgen op het programma maar het bleek nu  dat het veel beter uit kwam om dit nu mee te pakken. We gaan de zijweg in en zagen dat na 4 miles het enige overview point in dit park was. Nou, wij raden iedereen aan om hier naar toe te gaan. Dit was echt weer een gevalletje AWESOME!!! Je weet echt niet wat je ziet als je hier naar kijkt, wel foto’s gezien op internet (zie foto hierboven) maar de werkelijkheid is met géén pen te beschrijven. Het is nog gratis ook al hadden wij hier met alle liefde iedere prijs voor betaald!

We gaan weer op weg naar Mexican Hat en besluiten dan maar via de 163 naar de Valley of the Gods te gaan. We wilden dit perse zien en dan maar een stukje om. De dirt road is goed te berijden al moet je soms uitkijken bij de plaatsen waar wel eens water over de weg stroomt. Dit was soms wat ruwer. Maar….ook dit was een geweldige ervaring. Monument Valley is mooi maar dit zeer zeker ook. We bleven weer foto’s maken. Je blijft je verbazen over alle vormen en kleuren in de bergen. Een voordeel hier is ook dat je erg weinig andere bezoekers tegenkomt.

We komen dus weer vlak na de Moki Dugway uit en gaan nu echt op pad naar Mexican Hat. Vlak voor het plaatsje staat de bekende Mexican Hat Rock en die moest ook even op de gevoelige plaat. Het hotel is snel gevonden want dat ligt op de doorgaande weg. Leuk hotel en mooie kamer en……nu eerst een koud biertje!! Daarna even reacties en berichten bekeken en foto’s op de laptop gezet. Opfrissen en toen zijn we gaan eten bij een restaurant iets verderop wat ons is aangeraden bij de receptie. Het heet The Swingin Steaks. Een erg leuk restaurant waar een cowboy je eten klaarmaakt op open vuur. Heerlijk gegeten, hamburgers met sla, toast en pinto beans. Terug in het hotel bericht gemaakt, foto’s uitgezocht en geplaatst op de weblog. Lekker buiten voor onze kamer gezeten voor het slapen gaan.

      
  Overnachting in Hat Rock Inn, Mexican Hat UT 
 
   
   
  Bekijk hier de foto’s

 

Hoofdmenu